ملت کورد اکنون دیگر باید چهره واقعی «جنبش تسلیم طلبها» (PKK) را بە خوبی بشناسند و نسبت به این سیستم خائن، موضع و رویکردی ملی گرایانە، آگاهانه و شرافتمندانه نشان دهند.
جنبشی کە سالیان سال با شعار “قیام”، “مقاومت” و “پیروزی” بر روی خون و دوش جوانان کورد خود را توسعە دادە بود، وقتی صفحات تاریخ و واقعیت میدانی آن باز می‌شود، دیده می‌شود که پایەی این جنبش نه بر اساس مقاومت، بلکه بر اساس تسلیم طلبی بنا نهادە شدە است. این واقعیت امروز بیش از هر زمان دیگری آشکار است. کسانی که سال‌هاست خود را «آپوچی» و مدافع حقوق ملت کورد می‌نامند، اکنون باید بنا بر وجود واقعی خود شناختە و معرفی شوند: این یک جنبش مقاومت نیست، بلکه یک «جنبش تسلیم طلب» است.
زنجیره تسلیم شدن در تمام بخش‌های کوردستان
پ.ک.ک در طول تاریخ خود، به جای حفاظت از خاک کوردستان و حقوق ملت کورد، همه نقاط استراتژیک و هر دستاوردی را به کشورهای اشغالگر کوردستان واگذار کرده است. سابقه این خیانت و تسلیم شدنها بسیار طولانی است: تمام شمال کوردستان و بخشی از جنوب کوردستان را به ترکیه واگذار کرده است؛ غرب کوردستان را به رژیم سوریه واگذار کرده است؛ سنجار را به عراق واگذار کرده و اکنون می‌خواهد بقیه جنوب کوردستان را هم به دولت بغداد واگذار کند. همچنین هدف پ.ک.ک این است که شرق کوردستان را نیز به همین درد دچار کند و تحت عنوان «انتگراسیون دموکراتیک» آن را به رژیم اشغالگر ایران تحویل دهد.
از کنیا تا داخل هواپیما: تاریخچه تسلیم طلبی اوجالان
این معمای تسلیم شدن و بی معنا بودن صحبت از «مقاومت» چیز جدیدی نیست؛ بلکه از روز اول در زندگی و شخصیت رهبر این جنبش (اوجالان) وجود داشته است. وقتی در سال 1999 سعی کردند رهبر پ.ک.ک را در کنیا دستگیر کنند، او به راحتی تسلیم نیروهای امنیتی ترکیه شد، بدون اینکه کمترین مقاومتی بکند یا حتی گلوله‌ای شلیک کند. نه تنها این؛ بلکه وقتی محافظ وفادارش با نگرانی به او گفت: «رئیس، آن اسلحه را بردار و از خودت دفاع کن. ما نمی‌توانیم و نباید اینگونه تسلیم شویم»، اوجالان با روشی که شأن مقاومت را نقض می‌کرد، پاسخ داد: «من به روش کلاسیک دفاع نخواهم کرد»!
رفتار اوجالان در زمان دستگیری، راز این واقعیت را آشکار می‌کند. وقتی او را با هواپیما به ترکیه بردند، با ترس و برای نجات جانش به نمایندگان میت گفت: «مرا نزنید، مادرم ترک است، من آماده خدمت به دولت ترکیه هستم». این سخنان و نگرش‌ها نشان می‌دهد که از همان روز اول هدف او نه دفاع از آرمانهای ملی خلق کورد، بلکه محافظت از منافع شخصی خود بوده است.
این سلسله تسلیم شدنها نشان می‌دهد که پ.ک.ک و ریاست آن نه تنها از آرمانهای ملی کورد فاصله گرفته‌اند، بلکه آشکارا و بدون شرم، به ملت کورد خیانت می‌کنند و سعی دارند این خیانتها را به عنوان میهن‌پرستی به مردم کورد بفروشند. کسانی که از او انتقاد می‌کنند، مزدوران میت توصیف می‌شوند، در حالی که کسی که بیش از یک ترک ملی‌گرا به ترکیه خدمت کرده و نه تنها به میت نزدیک است، بلکه خود میت محسوب می شود، شخص اوجالان است.
در تاریخ پ.ک.ک، افراد زیادی به «اعترافچی» متهم شده و به عنوان خائن شناخته شده‌اند. با این حال، امروزه باید دانست که برای شناسایی «بزرگترین اعترافچی» نیازی به نگاه کردن به دیگران نیست؛ نباید از افرادی مانند “شمس الدین ساکک” به عنوان اعتراف‌کنندگان بزرگ نام برده می‌شد، زیرا بزرگترین اعترافچی، بزرگترین خائن و مهندس این تسلیم طلبیهای تاریخی، شخص عبدالله اوجالان است.
پ.ک.ک، به عنوان سازمانی که سال‌هاست از تمام منابع انسانی و زنده ملت کورد برای اهداف عجیب و غریب استفاده می‌کند و در نتیجه تمام دستاوردهای کوردستان را بر سر میز مذاکره به اشغالگران تقدیم کرده است، دیگر نمی‌تواند چهره زشت و کریە خود را پنهان کند. مردم کوردستان و ملت کورد اکنون باید چهره واقعی «جنبش تسلیم طلبها» را بشناسند و نسبت به این سیستم خائن، رویکردی ملی گرایانە، آگاهانه و شرافتمندانه نشان دهند.
