تا زمانی که ملت کورد حاکمیت و نهادهای خود را بر روی خاک کشور خویش بنیان ننهد و به حقوق ملی خود دست نیابد، دولت ترکیه نیز به وحشیگری، نژادپرستی و سیاستهای انکار خود ادامه خواهد داد.
شیخموس اوزنگین
«HEVBENDI» مدت قابل توجهی بود که فعالیتهای تدارکاتی و تشکیلاتی خود را پیش میبرد. پس از مذاکرات گسترده، گفتگوهای عمیق و برگزاری چندین کنفرانس مهم، در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۲۶ تأسیس خود را بهصورت رسمی اعلام کرد. در بیانیه اعلام موجودیت، این ائتلاف که از چندین جریان کورد و کوردستانی تشکیل شده است، بهعنوان یک «ائتلاف استراتژیک» ذکر شد.
تآسیس “ائتلاف ملی کوردستان”، الگو و روندی نوین را برای حل مسئله کورد و کوردستان پیش روی ما قرار داد. هر کوردی که دارای حس و اندیشه ملی است، خود را در این برنامه یافت و از این الگوی جدید حمایت کرد. HEVBENDI بهعنوان یک صدا و نیروی تازه، امیدی نو برای اتحاد کوردها و مقاومت در برابر اشغالگری آفرید.
اما همان در ساعات اولیه اعلام کنفرانس، نهادهای پنهان، رسانههای دولت ترکیه و مزدوران آن با لحنی تهدیدآمیز، مشمئزکننده و نژادپرستانه به HEVBENDI حمله کردند. آنها قضات و استانداران استعمارگر خود را فراخواندند و نژادپرستی دیرینه خود را از سر گرفتند.
صد سال است که ما کوردها و دولت ترکیه در برابر یکدیگر قرار داریم. در تاریخ این صد سال سیاه، ملت کورد در سایه سیاستهای وحشیانه این دولت با تجربهها و روندهای نسلکشی متعددی روبهرو شده است. نخستین و مهمترین تجربهای که از این دولت به دست آوردهایم این است: دولت ترکیه در هیچ مقطعی برای کورد و کوردستان، دولت کوردها نبوده و نخواهد شد. قانون هرگز اجرا نشده و کوردها با قوانین دولت یا قوانین بینالمللی مواجه نشدهاند. در برابر هر گامی که کوردها برداشتهاند، پلیس، نیروهای شبهنظامی (پارامیلیتر)، دستگاه اطلاعاتی و نژادپرستی ترک را پیش روی خود دیدهاند. همواره مسیر خشونت، تروریستانگاری، کشتار، زندانی کردن و تهدید در پیش گرفته شده است.
از یک سو از «روندی جدید»، «ترکیه عاری از ترور» و «صلح» سخن گفته میشود، از سوی دیگر در امرالی «دبیرخانه» و نهادهای جدید تأسیس میکنند، با اوجالان و متحدانش گفتگو میکنند و میخواهند کوردها را «انتگراسیون» و آسیمیله کنند، آنها را در خود حل کرده و به ترک تبدیل نمایند؛ و از سوی دیگر، با سپیدهدم صبح به خانههای میهنپرستان کورد یورش میبرند و دهها خانواده میهنپرست را هدف عملیاتهای فشار و تروریستانگاری قرار میدهند.
در اینجا بهروشنی آشکار میشود که دولت ترکیه برای آنکه سیاست خود علیه کوردها را به هدف برساند، نمیخواهد صدای متفاوتی یا نیروی استقلالطلب و مستقلی پا به عرصه بگذارد. تنها ظرف چند روز دستور تروریستانگاری و اجرای عملیات را صادر کرد! دادگاههای اشغالگر در کوردستان و قضات و استانداران استعمارگر را به کار انداخت و یورش خود را آغاز کرد.
این موضوع تازهای نیست. ما دولت ترکیه، سیاستهایش و «قانون» آن را بهخوبی میشناسیم. میدانیم تا زمانی که کوردستان زیر چکمه اشغالگران باشد، دولت ترکیه هرگز دموکراتیک نخواهد شد، قانون اجرا نمیشود و ما کوردها همواره با یورش پلیس، نهادهای تاریک و شبهنظامی، کشتار و زندان مواجه خواهیم بود. این امر بسیار روشن است و نیازی به نظریهپردازیهای پیچیده ندارد.
ما کورد هستیم و کوردستان سرزمین ماست. دولت ترکیه سرزمین ما را اشغال کرده و تمامی حقوق ما را پایمال نموده است. ما در راه آرمان ملت و میهن خود مبارزه میکنیم. هیچ امیدی به دولت ترکیه نداریم که حقوقمان را به ما بدهد. ما خودمان نهادهای نمایندگی و تصمیمگیری خویش را بنیان مینهیم و در برابر اشغالگری این دولت وحشی میایستیم. ما خواستار حق و خاک خود هستیم و ملت کورد هرگز از این حق خویش چشمپوشی نخواهد کرد.
ترس واقعی دولت ترکیه و خطری که احساس میکند، در همین چند جمله نهفته است؛ نه در «ترور» و هیچ چیز دیگر. جنبشی که تنها ده روز از اعلام موجودیتش میگذرد و جز یک بیانیه هیچ فراخوان دیگری نداشته است، چگونه ممکن است دولت ترکیه با هزاران نیروی شبهنظامی در دهها شهر به خانههایشان یورش ببرد؟
در اینجا بهوضوح دیده میشود که درد دولت ترکیه نه «ترور» است و نه «نیروی مسلح». درد آن، افشای نقشهها و پروژههایی است که دولت به همراه شرکایش علیه کوردها اجرا میکند. HEVBENDI این نقش را بر عهده گرفت.
در تمامی تلاشهای کوردها، نهادهای دولتی که در برابر ما ظاهر شدهاند عبارت بودهاند از پلیس، میلیتاریسم دولتی، دادگاه نظامی و زندان. تا زمانی که کوردستان در اشغال باشد، این سیاست نیز همچنان ادامه خواهد داشت.
ما کوردها به این آگاهی رسیدهایم که تا زمانی که ملت کورد حاکمیت و نهادهای خود را بر روی خاک کشور خویش بنیان ننهد و به حقوق ملی خود دست نیابد، دولت ترکیه نیز به وحشیگری، نژادپرستی و سیاستهای انکار خود ادامه خواهد داد.