مأموریت اصلی روابط میان اوجالان و پرینچک در گذشته، جلوگیری از تأسیس یک دولت کوردی در کوردستان بوده است.
فاش شده است که عبدالله اوجالان، رهبر زندانی پکک، نامهای ویژه برای دوغو پرینچک، رهبر حزب «وطن» ترکیه ارسال کرده است.
همچنین گزارش شده که دوغو پرینچک، برای عبدالله اوجالان سلام فرستاده و اوجالان نیز از طریق دو عضو دبیرخانه خود، نامهای برای پرینچک ارسال کرده است.
بر اساس اطلاعات بهدستآمده از محافل نزدیک به پرینچک، اوجالان خطاب به دوغو پرینچک نوشته است: «تو و یارانت در شناساندن مسئله کورد تلاش مهمی کردهاید.» همچنین گفته میشود که اوجالان پیشنهاد همکاری به پرینچک داده و نوشته است: «ما نیز به اندازه تو میهنپرست ترکیە هستیم. در واقع، فراتر از اختلافات فکری که تاکنون پیش آمده، ارزشها و دیدگاههای مشترک ما بسیار بیشتر از آن است که تصور میکنیم. آینده ترکیه، همزیستی خلقها و صیانت از ارادهمان در برابر مداخلات خارجی، همگی وظیفه ماست.»
اوجالان خطاب به پرینچک: رویکرد ما جداییطلبی نیست
اوجالان نامه خود را با عبارت «ای پرینچک!» آغاز میکند و خطاب به وی میگوید: «تفسیر رویکرد ما به عنوان جداییطلبی، اشتباه است. مطالبه ما جدا کردن خلقها از یکدیگر نیست؛ بلکه خواست ما بنا نهادن یک زندگی مشترک بر پایه برابری، آزادی، احترام متقابل و سیاست دموکراتیک است. حل دموکراتیک مسئله کورد نه تنها برای کوردها، بلکه در عین حال برای آینده دموکراسی در سراسر ترکیه نیز حائز اهمیت است.»
اوجالان: ارزشها و دیدگاههای مشترکی داریم
بنا بر گزارشها، اوجالان نگرانی خود را نسبت به اظهارات پیشین پرینچک درباره پکک ابراز کرده و خواستار آغاز مرحلهای نوین و همکاری مشترک شده است. اوجالان در نامه خود میگوید: «پیشتر شما درباره جنبش ما عباراتی همچون “بازیچه آمریکا” را به کار میبردید. میخواهم به طور ویژه تأکید کنم که این ارزیابیها به دور از واقعیت است. میخواهم بدانید که ما یکی از جنبشهایی هستیم که در منطقه بیشترین بارها هدف سیاستهای آمریکا قرار گرفتهایم و سنگینترین هزینه را پرداختهایم. ما صاحب اراده خود هستیم، تاریخ مبارزاتی خود را داریم و مسئولیتمان در قبال خلقمان بر دوش ماست. ما نیز همچون شما میهنپرست ترکیه هستیم.
در واقع، جدای از اختلافات فکری که تا امروز نمایان شده، ارزشهای مشترک و دیدگاههای مشترک ما بسیار فراتر از آن چیزی است که تصور میکنیم. آینده ترکیه، همزیستی خلقها، حفاظت از ارادهمان در برابر مداخلات خارجی، دور نگه داشتن منطقه از جنگ و درگیری، تقویت سیاست دموکراتیک و تحقق صلح اجتماعی، همگی موضوعاتی هستند که باید مد نظر قرار دهیم.»
اوجالان: به سخنانم در لبنان پایبندم
اوجالان در نامه خود پیشنهاد تازهای برای همکاری پیش روی دوغو پرینچک گذاشته و گفته است: «باید بستر مبارزه مشترک را فراهم کنیم.»
وی در ادامه میافزاید: «به طور خلاصه، میتوانیم آغازی نو داشته باشیم. اگر ما به راستی دیدگاههای مشترکی درباره جمهوری دموکراتیک، اراده سیاسی مستقل و همزیستی مسالمتآمیز خلقها داریم، باید به دنبال راههایی برای ترجمه اینها به یک همکاری عملی و ملموس باشیم. هدف ما تعمیق شکافها نیست، بلکه میخواهیم باقیمانده عمرمان را وقف مبارزه و پیشبرد کار مشترک بر پایه تفاهم متقابل، برابری و مسئولیت مشترک کنیم.»
اوجالان در پایان نامه همچنین تأکید کرده است که پای سخنان پیشین خود خطاب به دوغو پرینچک ایستاده و نوشته است: «زیرا من بر این باورم که آنچه امروز ترکیه به آن نیاز دارد، نه چندان تداوم حسابکشی از گذشته، بلکه ساختن آیندهای مشترک در کنار هم است که خلقها بتوانند در آن با برابری و آزادی زندگی کنند. ما به سخنانی که هنگام سفرتان به لبنان بر زبان آوردیم، پایبندیم.»
دیدارها و دستاوردهای مشترک میان اوجالان و پرینچک در دهه ۱۹۹۰
دوغو پرینچک دو بار با عبدالله اوجالان دیدار کرده است؛ یک بار در اکتبر ۱۹۸۹ و بار دیگر در آوریل ۱۹۹۱. در آن دیدارها، دوغو پرینچک سردبیر مجله «۲۰۰۰ دوغرو» (2000’e Doğru) بود. این دیدارها با آن تصویر مشهور اوجالان در ذهنها تداعی میشود که در آن شاخه گلی را به دوغو پرینچک تقدیم میکند.
گمان میرود که این دیدارها تنها به ابتکار پرینچک نبوده، بلکه با حمایت جناحی در درون دولت و بر اساس سیاستهای گروهی در ارتش ترکیه سازماندهی شده باشد که بعدها تحت عنوان سازمان «ارگنهکن» (Ergenekon) محاکمه شدند. همچنین به طور عمومی پذیرفته شده است که پرینچک و یالچین کوچوک به عنوان میانجی میان اوجالان و این گروه (ارگنهکن) در درون دولت عمل کردهاند.
این دیدارها هم برای اوجالان و هم برای دوغو پرینچک سود فراوانی داشت. تا دهه نود میلادی، عبدالله اوجالان در شمال کوردستان (باکور) نه به اندازه مظلوم دوغان شناختهشده بود و نه به عنوان رهبری وحدتبخش و فراگیر به او نگریسته میشد. اما پس از سال ۱۹۸۸، دولت ترکیه به بسیاری از روزنامهنگاران اجازه داد با اوجالان مصاحبه کنند. این روند سبب شد اوجالان هم در جامعه ترکیه و هم در جامعه کوردی شناخته شود و به چهرهای شاخص و مشهور تبدیل گردد.
به همین ترتیب، دوغو پرینچک نیز از طریق این مصاحبهها شهرت یافت. در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، پرینچک با اتهامات متعددی از سوی گروههای چپگرای ترکیه روبهرو شد مبنی بر اینکه مجله «آیدینلیک» به عنوان نهادی وابسته به سازمان اطلاعات و امنیت ترکیه (میت) فعالیت میکند؛ امری که منجر به به حاشیه رانده شدن او در محافل چپگرا شد. جالب توجه است که تنها سه ماه پس از دیدارهای او با اوجالان در دره بقاع، اصلاحاتی در قانون مجازات ترکیه صورت گرفت و ممنوعیت فعالیت سیاسی وی لغو شد.
در ژوئیه ۱۹۹۱، پرینچک به عنوان رهبر حزب سوسیالیست انتخاب شد و در کارزار انتخاباتی شرکت کرد؛ او در شهرهای کوردنشینی همچون جزیره، باتمان، آمد (دیاربکر) و سلوپی گردهماییهای تودهای برگزار کرد. پکک هواداران خود را به گردهماییهای پرینچک میفرستاد که این امر بیش از پیش بر شهرت پرینچک افزود.
چرا پرینچک به دره بقاع رفت؟
اوجالان در نامه خود به پرینچک میگوید: «من به سخنانی که در لبنان با تو گفتم، پایبندم.» در آن زمان در رسانهها منتشر شد که پرینچک و اوجالان درباره سیاست ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه، به ویژه درباره احتمال تأسیس یک دولت مستقل کوردی توسط جنبش بارزانی در جنوب کوردستان، گفتوگو کردهاند.
خود پرینچک در آن زمان درباره سفرش به دره بقاع چنین گفته بود: «هدف ما از این دیدار تنها آگاهسازی افکار عمومی نبود، بلکه در عین حال محدود کردن بستر مداخله آمریکا در مسئله کورد در بحبوحه جنگ خلیج فارس بود. ما درباره شرایطی گفتوگو کردیم که آمریکا میخواست گروههای ملی و مذهبی را در منطقهمان علیه یکدیگر تحریک کند.»
بنابراین، مأموریت اصلی روابط میان اوجالان و پرینچک، جلوگیری از تأسیس یک دولت کوردی در کوردستان بوده است.